"Ach, wie ziet nog de schoonheid van troosteloosheid," mompel ik. De mist die als een warme deken mij onzichtbaar maakt, waakt over mijn verleden. De wereld is grijs, zelfs de bomen hebben hun kleuren afgelegd en staren zwijgzaam terug naar het strakke staal van de brug waarop ik me bevind. Mijn ogen lijken iets te zoeken, maar het hoofd is te leeg om ze richting te geven. In de treinwagons op het rangeerterrein zie ik stille lotgenoten, ook zij wachten op iets dat hen thuisbrengen zal.
Ergens vliegt een vogel op, waarschijnlijk een kraai. Het doorbreekt even de rust met een ijzingwekkend kaa kaa kaa. Meer metaforisch moet het niet worden bedenk ik, terwijl flarden herinnering zich aan mijn geblokkeerd geheugen trachten te ontworstelen.
Wat weet ik nog? Wil ik het wel weten, eindigt al het weten niet bij de dood of bij wat anderszins voorbij is?
Even zie ik je voor me en kijk recht in jouw ogen. Dit beeld probeer ik vast te houden tot ook dat weer verdwijnt met het terugtrekken van jouw armen rond mijn middel. Allemaal illusie verzucht ik, terwijl ik sloffend verder loop, mijn handen nog dieper in de zakken van een winterse jas.
Plotseling zie ik een schim mijn kant oplopen. Het is een jonge vrouw met haar hoofd op de grond gericht alsof ze beschutting zoekt voor haar tranen. Ze draagt slechts een mouwloos jurkje dat evengoed een nachtjapon kan zijn. Haar blote voeten verraden een onverwacht vertrek. Overdonderd door haar aanwezigheid blijf ik nonchalant tegen de reling staan, terwijl ik een sigaret opsteek. Zwijgend komt ze naast me staan en het eerste half uur wordt er geen woord gewisseld. We zien treinen die voorbij komen, de nog immer verlaten wagons die de eerste tekenen van verval tonen en het spoor dat in het einde van de wereld lijkt op te gaan.
Even kijk ik opzij om haar in me op te nemen, zwart krullend haar, donkere ogen, haar lippen onopgemaakt. Haar trieste blik verraadt een glimp van haar leven.
Dan vertel ik haar over mijn grote liefde en dat ze me vandaag verlaat. Ik vertel dat ik haar nooit met woorden zeggen kon wat mijn hart constant uitschreeuwde, dat ik van haar hield en niet verder wil zonder haar. Ik vertelde deze vreemdeling over de wereld in de armen van mijn vriendin en het... "Ik moet naar huis, ik ga het haar vertellen, ik kan haar nu vertellen dat ik van haar hou," riep ik enthousiast. Ze zal blijven, als ik nu ga ben ik nog op tijd!
Nog treuriger als tevoren kijkt ze me aan. "Het is te laat," zegt ze en wijst met een korte hoofdbeweging naar beneden. Daar ligt een gestalte in winterjas met diepe zakken, hij lijkt op mij. Met tegenzin verteld ze, "nooit zullen we nog bij onze geliefden zijn, dit is het eindstation, hier worden we opgehaald. Als straks de hemel opent gaan we echt naar huis."
"Ach, wie ziet nog de schoonheid van troosteloosheid," mompel ik een laatste maal, voordat we in een wit licht gevangen naar boven worden gehaald.
Nog even kijk ik naar beneden, de mist heeft plaatsgemaakt voor een zonnige zomerdag. Zelfs de kleuren zijn teruggekeerd, onderaan de brug ligt nog steeds een lichaam, dat zelfs door zijn ziel verlaten is.
Laatste reacties